میخواستم شروع دوباره وبلاگمو با این جمله شروع کنم: به نام خدایی که...

ولی نمیدونستم چی بنویسم...

خیلی فکر کردم به عظمتش به بزرگیش به ...

تصمیم گرفتم اغازم اینطور باشه که واگذارش کنم به شما دوستان منتظر نظرهاتون هستم

به نام خدایی که...

تنها من از احساس باریدن نمی ترسم............................

در مرگ آرزوهايم سكوتي مي كنم سنگين تر از فرياد

سلام مهربان هایم.....
شما مهربونی که می آیی وبا نگاه زیبایت نوشته های تنهایی من را نوازش می کنی ...
نگاه زیبایت را می بوسم....
اگر نوشته ای در خلوتکده من می یابی از بزرگان و اساتید... بدان که آن نوشته در آن روز حرف تنهایی من است.... گاه حرف تنهایی من در اشعار و نوشته های بزرگان است ولی در آن زمان که می خوانمش من میشود..... روحم آن را می خواهد تا بنوشد تا سیراب شود آن گاه که درخلوتکده من در مقابل چشمان زیبای شما نقش می بندد.....
او را بخوان....

می خوام از تو بنویسم ،که نگی رفتی نموندی
نگی بی وفا شدی ، توی راه نرفته موندی
می خوام از تو بنویسم ، که نگی طاقت نداشتی
نگی تا اخر رویا ، منو تنها جاگذاشتی
اخه این مرام من نیست ، غم تو لحظه هات بیارم
اگه حتی بی بهونه ، اشکامو هدیه بیارم
توی این قلب غریبم ، تا همیشه یادگاری