sarzamine Hector

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه

چهار شمع بودند که به آرامی میسوختند .
سکوت طوری بر فضای اتاق خیمه زده بود که به وضوح میشد صدای درد دلشان را با یکدیگر شنید .
شمع اول گفت : من «آرامش» هستم ...! هیچ کس نمیتواند از نور من محافظت کند ، بهر حال فکر کنم باید بروم ، چون هیچ دلیلی برای ماندن و بیش از این سوختن نمیبینم ...
رفته رفته شعله اش کم نور و کم نور تر شد تا اینکه بطور کامل از بین رفت ( خاموش شد ) .
شمع دوم گفت : من «ایمان» هستم .. گمان نکنم تا مدت زیادی بمانم ، وقت رفتنم فرا رسیده و هیچ دلیلی برای بیشتر از این بودنم باقی نمانده من دیگر برای هیچ کس ارزشی ندارم .
تا صحبتهایش تمام شد ، نسیمی به آرامی وزید و شمع دوم را خاموش کرد .
شمع سوم با غم زیادی شروع به صحبت کرد : من «عشق» هستم .. دیگر قدرتی برای ماندن ندارم ، دیگر کسی به من اهمیت نمیدهد و مردم قدر مرا نمیدانند و فراموش کردند که عشق از همه کس به آنها نزدیک تر است .
بیشتر منتظر نماند و دوام نیاورد ، نورش کاملا از بین رفت و مانند شمعهای قبلی خاموش گشت .
ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع اول را خاموش شده دید
با گریه و اندوه زیادی گفت : ای شمع ها ! ای شمع ها‌ ! چرا شعله تان خاموش شد و نورتان از بین رفت؟ باید تا ابد روشن بمانید و همه جا را نورانی کنید .. شما را بخدا روشن شوید .. نروید ..
کودک همچنان به اشک ریختن و گفتگو با شمع های خاموش ادامه میداد و التماس میکرد
در آن هنگام بود که شمع چهارم شروع به حرف زدن کرد و گفت :
نترس کوچولوی من ، تا وقتی که من هستم و وجود دارم میتوانم آن سه شمع را روشن کنم و تا همیشه پر نور نگهشان دارم .. زیرا من «امید» هستم .
کودک داستان ما با اشتیاق و شتاب فراوانی شمع چهارم را به دست گرفت و با شعله اش سه شمع خاموش شده را دوباره روشن کرد
آره .. «امید» رو هیچ وقت نباید از زندگیمون برونیم
هر کدوم از ما با کمک «امید» میتونیم از «عشق» و «ایمان» و «آرامش»مون واسه همیشه در دل و زندگیمون نگهداری کنیم

\|	نوشته شده توسط

زیباترین بهانه لحظه های زندگی ام
نمی دانم وقتی که آرام در نگاهم نشستی
شاد باشم یا غمگین
به برکت وجود تو بود که طعم زندگی را چشیدم
نگاهم که به اینه گره می خورد
جمع شدن قطره قطره تو را دیدم
و اینکه آماده باش برای جدایی
باید رها شوی بر پهنای صورتم بغلتی
و شادمانه مرا در این سوگ تنهایم بیشتر فرو بری
بهانه چشمهایم
کمی آرام تر از دیدگانم جدا شو
تا من هم به پاس مهربانی ات
قطره ای دیگر نثارت کنم
نمی دانم اگر روزی نیایی
کدامین دست
گونه های خشکیده مرا سیراب می کند
بهانه زندگیم

\|	نوشته شده توسط

زمانی عاشقی ومیتونی ادعا کنی عشقت واقعیه که رهاش کنی...در قفس رو باز کنی و بزاری پرنده ی قشنگت پرواز کنه...آزاد،آزاد...بزار اونقدر بره که تو انتهای آسمون ببینیش...مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه وبرگشتنی باشه، برمیگرده ...اما اگه بر نگشت...بسپرش دست خدا...بذار اونقدر پرواز کنه تا به اون جایی که میخواد برسه. به همون جایی که دل کوچیکش شاد باشه
_______________
تو که تنها نمی مونی
منه تنها رو دعا کن

\|	نوشته شده توسط

کوچه هنوز بن بست مونده بود...

هوا هنوز بوی غربت ميداد...

...واشک هاش باز هم جاری شده بود....

تنها تفاوت کوچه با پارسال اين بود که...

اون وقتها ته کوچه بن بست....ميون هوای غريب....وسط گريه های شبانه

.... يه شونه بود که سرشو روش بذاره.

\|	نوشته شده توسط

بترين درد در زندگي مردن نيست,
بلكه گذشتن سدي در برابر روديست كه از چشمانت جاريست
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست
بلكه پنهان كرند قلبي است كه به اسفناك ترين حالت شكسته شده باشد
دوست دارم كه اينو بدوني .....

نوشته های پیشین

به نام خدایی که... مرگ آرزوهايم هنر دزد نیستم یک رویا برای تو مینویسم خداحافظ سکوت اگه از تو ننوشتم ما چون ز دري پاي كشيديم

پيوندهای وبلاگ

داداش وراج حمید جون قالب دختر تنها كارگاه طراحي قالب خروجي فيد RSS وبلاگ چه سایتهایی به این وبلاگ لینک
داده اند ... ؟

آرشيو مطالب

مهر 1388 اسفند 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 خرداد 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آبان 1386 مهر 1386 آرشیو کامل وبلاگ

نویسندگان وبلاگ

نادر

بخش ويژه

sarzamine Hector

pctfx3.1

Lonely Girl Template

ثبت سایت دامنه فارسی لینوکس سرور